هر روز روبروی آینه می ایستیم و ظاهر خود را درست می کنیم و پیوسته مراقبیم تا وزنمان بالا نرود یا پایین نیاید.به کوچکترین لکه و زخمی توجه می کنیم ، همچنین به خیلی چیزهای ظاهری دیگر. نوع و جنس لباسها و وسایل خانه و ماشین و …خودمان و دیگران ، برایمان آنقدر مهم است که ساعتها فکرمان را به خود مشغول می کند.

واقعیت تلخ و انکار ناپذیر زندگی خیلی از ما آدمها این دو جمله است:”ما بیشتر از آنکه به روح و درون خود توجه کنیم گزفتار جسم و ظواهر زندگی هستیم.” و همین ما را به روزمرگی دچار می کند و انسانی که می تواند از ملائک بالاتر باشد به جایی میرسد که از حیوان پستتر می شود . امروز مشکل انسان دور افتادن او از معنویت ، فطرت و نهاد پاک خود است.

باید آستینها را بالا زد و فکری به حال او کرد وگر نه ممکن است خیلی دیر شود و پشیمانی سودی نداشته باشد!